Ahırete İman: Niçin ve Nasıl?

“Ahırete iman”ın, “ölüp yok olup, bir zaman sonra yeniden dirileceğini” varsaymakla alâkası yoktur! Bu tür beklenti ve zan içerisinde olanların “ahıret inancı” dedikleri şey, safî bir “ezberin tekrarıdır” ve gerçeklerden çok uzaktır.

“Ahıret”, ölüp yokolup sonradan dirilmeye mi, yoksa şu anki bilincimizin sonsuz yaşamına mı işaret etmektedir?

Ötede!

Dışımızda!

Uzaklarda!

Geçmişte!.. Ya da daha sonradan…

Herşeyi öteye atma, dışımızda arama şartlanmamız yüzünden, “yaşamı” dahi dışımızda sanıyoruz!.. Uzaklara atıp, “peygamber” varsaymışız! Öteye atıp, “tanrı” edinmişiz; ardından yönelimlerimizin ötedekine gittiğini sanmışız. Bunlardan kurtulduğumuzu sanıp, “dışsal”ımızdan kurtulamamışız. “Haram”ı dışımızdaki nesne sanıp, “içimizdeki arzu” olduğunu anlamamışız! Ahıreti, ötede, uzaklarda, daha sonra başlayacak bir yaşam gibi kurgulayıp, “bilincimizin sonsuz yaşam özelliğine” işaret edildiğini farkedememişiz. Gaybı, ötemizdeki bilinemez sanıp, herşeyimizin “kendi gaybımızdan” geldiğini anlayamamışız…

Oysa Kur’ân, “bil-lahi”, bil-gaybi”, bil-ahıreti”, bil-yevmilahıri” gibi vurgular ile hep bu kavramlarla “kendi gerçeğimize” dönmemiz için uyarır bizi!

Bir “öte dünyada” yaşam var mı, yok mu tartışması yaparız! Düşünmeyiz, şu anda beden miyiz, yoksa bilinç mi? “Bil-ahireti” ile, öldükten bir zaman sonra yeniden dirilmekle başlayacak olan yeni bir yaşama mı, yoksa “kendi bilincimizin sonsuz yaşamına” mı işaret edilmektedir?..

Bugün batıda ve doğuda sayısız insan var (Müslümanlar da dahil), bir gün gelip öte dünyada dirileceğini(!) ve yeniden yaşamaya başlayacağını uman… Sayısız entelektüel, düşünür insan var; bilgi sahibi, çevrelerine faydalı, iyi insanlar olarak yaşamayı hedef edinmiş. Ama bilmiyorlar, düşünemiyor, anlayamıyorlar, “iman” olmadan cennete girilemeyeceğini! “İman” cennete geçmek için zorunlu, olmazsa olmaz şarttır! Kur’ân-ı Kerim’in kesin hükmü “imanı olmayanın (şirk koşanın) cehennemden asla çıkamayacağı”dır.

“İnnallahe la yağfiru en yüşrake bihî; ve yağfiru mâ dûne zâlike limen yeşâ” (Nisa: 48)” –ALLAH, kesinlikle kendisine şirk koşulmasını bağışlamaz!. Fakat bunun dışındakileri dilediği için bağışlar.

Allah Rasûlü Muhammed (aleyhisselâm)’ın açıkladığı “ahırete iman”ın, “ölüp yokolup, bir zaman sonra topraktan yeniden dirileceğini” varsaymakla ilgisi yoktur! Bu tür kurgular, gökteki tanrının iki elini uzatıp dünya yüzünde çamurdan insan yarattığını varsayanların düşleridir.

Ahırete iman, “ölüm”ün bir “yokoluş” olmayıp sadece bir “geçiş” olduğunu, dolayısıyla “yaşamın sonsuzluğunu ve kesintisiz devam edişini” kabul etmektir temel olarak. “Yaşamın sonsuzluğuna” inanmayanın, ölüp, sonradan yeniden dirileceği beklenti ve zannı içerisinde olanın “ahıret inancı” dediği şey, –kendini ne kadar inançlı sayarsa saysın– safî bir “ezberin tekrarıdır” ve gerçeklerden çok uzaktır.

“Ahırete iman”ın, “ölüp yok olup, bir zaman sonra yeniden dirileceğini” varsaymakla alâkası yoktur! Bu tür beklenti ve zan içerisinde olanların “ahıret inancı” dedikleri şey, safî bir “ezberin tekrarıdır” ve gerçeklerden çok uzaktır.

Neden?..

Çünkü, “ahırete iman”, sonraki bir yaşamı ummak(!) değildir! “Ahırete iman”, evvela kişinin kendisinin “et-kemik bir beden”den ibaret değil, aslen “bilinç”ten meydana gelmiş bir varlık olduğunu kabul etmesidir, ki bunun sonuncunda da “bilinci” için “yokoluş” anlamında bir “ölüm” olmadığını farkedebilsin!

Kur’an’ın bu yöndeki şu önemli uyarısı çok iyi değerlendirilmelidir:

“Ve minen nâsi men yekulû âmenna billâhi ve bil yevmil âhıri ve mâ hüm bimü’miniyn.” (Bakara:8)

“İnsanlardan bazıları da vardır ki, b sırrıyla iman etmedikleri halde, “Allah’a ve ahıret gününe” inandık derler.”

“Ahıret”in, varlığımızın aslının “bilinç” olduğunun bir sonucu olduğu; ahırete “iman”ın bu gerçeğimizi kabul edip, farkedip, bizzat yaşamamız olduğu konusu Kur’ân-ı Kerim’de “bil-ahireti hüm yukinûn” (onlar b sırrıyla ahırete ikan halindedirler) vurgusuyla açıkça ortaya konur.

“Velleziyne yu’minune bimâ ünzile ileyke ve mâ ünzile min kablik ve bilahireti hüm yukinûn (Bakara: 4) –Ve onlar, sana inzal olunana da senden önce inzal olunana da iman ederler; ve onlar ahırete de (bil-ahıreti –kendi gerçekleri olarak yaşamın devamlılığına) ikan halindedirler (bunu bizzat yaşarlar).

“Ahıret”, ölüp yokolup sonradan dirilmeye mi, yoksa şu anki bilincimizin sonsuz yaşamına mı işaret etmektedir?

“Bil-ahıreti” vurgusu ile (tıpkı “amentü bil-lahi”de olduğu gibi), b sırrıyla, ahıretin (yaşamın devamlılığının) “kendi gerçeğimiz” olduğuna işaret vardır. Keza, “bil yevmil âhıri”nde “b sırrıyla (kendi varlığımızın sonsuzluğu dolayısıyla) ahir güne (ölümötesine)” iman vurgusu yeralır. Amentü’de “vel ba’sü badel mevt”teki “mefta oluşla birlikte yaşamın devam edeceğine” iman, bu idrak ve kabulün sonucudur. Dolayısıyla “ahıret”, kendi gerçeğimiz olarak yaşamın sonsuzluğudur; ölüp yokolup sonradan dirilmekle başlayacak bir kurgu yaşam değil!

Ahırete “iman”, varlığımızın aslının “bilinç” olduğunu kabul etmemizin tabii sonucu olduğu için, kendi varlığının “bilinç” olduğuna inanmayan kimse, varlığının “et-kemik beden”den ibaret olduğu zannı yüzünden, “ahıret” gerçeğini inkâr halindedir ya da örtmektedir! Daha açıkçası, kendini “madde bedenden ibaret” kabul etmek, hakikatine küfürdür. Zira, hakikatin, sonsuz mânâlara, yani “kozmik bilince” ve dahi Esmâ mertebesine dayanır. Ahıreti inkâr, kendi hakikatini, yani varlığının aslı olan Esmâ mertebesini ve dolayısıyla varedenini inkârdır.

İşte bu sebeple, ahırete iman etmeyen kişinin tüm düşünce ve eylemleri dünya yaşamıyla sınırlı bedensel düzeyde kalır! Öte yandan, madde ötesi gerçeğinin farkında olan birey için ise yaşam, varlığının hakikati olan esmâyı müşahadeye yönelerek, sonsuza dek yaşayacak olan “bilincine” hak ettiği formasyonu kazandırma yolculuğu olur.

Hakikatine imanı olmayanın, varoluş sistem ve kademelerini anlamayanın, ahırete imanı ancak taklidi kabul yollu olur. Kendisinin “madde” değil, “bilinç” olduğu gerçeğini kavrayabilen insan, yaşamını, sonsuza kadar varlığını teşkil edecek olan bilincinin değerlerine göre düzenlemeyi amaç edinir doğal olarak; dünyada bırakıp gideceği bedene göre değil!..

Ölümü bir “yokoluş” gibi varsaymak, ya da ölüp yokolup, daha sonradan bir vakit dirileceğini ummak, kendini madde beden zannetmekten kaynaklanır. Ki bu tür inanışlar Rasûlullah (aleyhisselâm)’ın öğretisiyle bağdaşmayan zanlardır! Neden?.. Şimdi bunun açıklamasını yapalım kalem elverdiğince…

Günümüzde “aynı” gerçeklerin farklı dillendirilişi gibi görünen çeşitli öğretiler gittikçe artmakta ve hatta bunların birbirlerinden ayırt edilmesi de gün geçtikçe zorlaşmaktadır birçokları için. Oysa, yukarıda üzerinde durduğumuz analizi yapabilen için, bunları birbirinden kolaylıkla ayırt etmek mümkündür.

Önce bu ayırt edişin önemine değinelim. Zira, bu ayrımı yapamayanlar, Deccal’in aldatmacalarına kanmak tehlikesiyle yüzyüze kalacaklardır…

Kişi, ya kendisinin bir bilinç olduğundan hareketle ahıret inancına sahiptir; yaşamını ve düşüncelerini buna göre değerlendirir, ya da kendisinin maddeden ibaret bir beden olduğu varsayımıyla, ölüm ötesi yaşama (ahırete) inanmadan yaşamını dünyada bırakıp gideceği şekilde düzenler.

Kişi, ya kendisinin bir bilinç olduğundan hareketle ahıret inancına sahiptir; yaşamını ve düşüncelerini buna göre değerlendirir, ya da kendisinin maddeden ibaret bir beden olduğu varsayımıyla, hakikatinin sonsuzluğuna ve ölüm ötesi yaşama (ahırete) inanmadan yaşamını dünyada bırakıp gideceği şeyler üzerine düzenler.

Oysa ölüm ötesi saadete erebilmesi için neler yapması ve bunları nasıl yapması gerektiği, insan için bilinmesi zorunlu ve en önemli gerçektir. Kişinin yaşam biçiminin, düşünce ve eylemlerinin ve bunlara ışık tutan öğretinin, ölüm ötesi yaşam gerçeğine (ahıret inancına) dayalı olması bu bakımdan en hassas ve önemli noktadır! Zira, sonsuz biçimde devam edecek yaşamında insan, Dünya’da beyne sahipken neleri nasıl kazanabileceğini bilir ve uygularsa, ahıreti de o düzeyde mamur olur.

Dünyanın farklı yerlerinde, çok değişik anlayışlara sahip toplumlarda bugün artık birçok platformda, insanların, iyilikleri, güzellikleri, hoşlukları, mutlulukları paylaşmasının, pozitif düşünmesinin, pozitif davranmasının birer erdem olduğundan ve bunların değerinden bahsedilmekte, ayrıca bunları uygulamanın kazandırdığı güzel sonuçlar değişik yollardan dile getirilmektedir. Hatta birçok topluluk veya birey günlük hayatlarını bu öğretilere uygun biçimde yaşamaya çalışmaktadırlar… Meselâ, birisinin sevinçli, mutlu bir olayı olduğu zaman onunla paylaşıyorlar o sevinci, mutluluğu. Pozitif düşünüyor, pozitif tutumlar ortaya koyuyorlar. Düşünceleriyle yaşamlarını bağdaştırıyorlar. Hatta bu kişiler cennet ve cehennem tasvirleri yapabiliyorlar, maneviyat ehlinin üzerinde durduğu birçok inceliğe açıklama getirebiliyorlar. Cehennemi, kişinin kendi nefsi için çalışmasının karşılığı olarak, cenneti ise karşısındakiler için birşeyler yapabilmenin mutluluğu olarak tarif edebiliyorlar ve ellerinden geldiği kadar da bu bilgilerini günlük hayatlarında uyguluyorlar. Seviyorlar, seviliyorlar, iyi ve faydalı işler yapıyorlar, yardım ediyor, mutlu oluyor ve çevrelerini de sevindiriyorlar… Günümüzde, bu anlayışa sahip sayısız iyi ahlâklı, hayatından memnun, yardımsever, hayırsever insan var, topluluklar var… Bununla birlikte, böylesi yaşantıda olan kişilerin yaptıklarının, ölümötesi yaşamda, evrenin özünde işleyen sistem indinde bir hükmü olmayabiliyor! Ortaya koyduklarının sistem boyutunda bir getirisi, bilinç düzeyinde bir izi, etkisi, değeri olmayabiliyor… Tıpkı “The Secret”ta açıklandığı türden sistemde işleyen bir kuralı veya birçok doğa kanununu çözmüşler ve fakat çözdükleri o hükümleri sadece “dünya hayatıyla sınırlı” getiriler için uyguluyorlar!

İşte bunun nedeni “ahıret bilinci”nde, yani “ahırete iman”da gizli! Çünkü, “ahırete imanı ve ahıret bilinci” olmayan kişiler, kendilerinin sonsuz yaşama sahip “bilinç” olduklarını kabul etmemelerinden dolayı, madde bedenden ibaret varlıklar oldukları zannıyla hareket ederler ve dolayısıyla tüm işlevlerini de bu varsayımları üzerine bina ederler. Bunun sonucunda da, o paylaşım, o mutluluk, hatta hayırseverlik ve yardımseverlik türünden davranışlarla ortaya koydukları “iyi insan olma”, beş duyu düzeyinde, beden düzeyinde kalır ve çoğunlukla karşılığını da dünyada bulur.

Ahıret bilinci olmayınca, kişinin kendini “sonsuz yaşama sahip bilinç” olarak kabul hali olmamasından dolayı, tüm yaptıkları, kendini madde bedenden ibaret varsaydığı için sadece dünyalık düzeyinde kalır.

Buradaki incelik şudur: Kendi hakikatine, dolayısıyla ahırete “iman”ın olmaması, dünyada yaşananların neticesinin ölümötesi yaşamda ne şekilde görüleceğinin farkında olunmaması yanısıra, bütün o yaşananların tamamen beş duyu düzeyinde, bedensel davranış ve tutum düzeyinde kalması, yaşamın içselleştirilememesi, asıl kişiliklerine, bilinçlerine nüfuz etmemesi sonucunu getirir! Çünkü “ahıret bilinci” demek, kişinin “bilinç” dünyasının o değerlere göre şekillenmesi demektir. Oysa ahırete iman olmayınca, kişinin kendini “sonsuz devam eden yaşama sahip bilinç” olarak kabul hali olmadığından dolayı, tüm yaptıkları, kendini madde bedenden ibaret varsaydığı için sadece dünyalık düzeyinde kalır.

Bunun bir başka açıklaması da, ne kadar iyi ve güzel davranış ve tutumlar ortaya koyarsa koysun, kişinin yaşamının yalnızca bedensel ilişkiler düzleminde, yani “dışsal bağlar ve bağlantılar” içinde geçmesidir! Oysa, insanı ebedi saadete erdiren güçler kendi özünde bulup yaşayacağı, “içselliğinde” gizli güçlerdir. Bunlara yönelememesi durumunda da elbette kendisinden açığa çıkmayan bilincine ait değerleri, yani “içsel hakikati” fark edemez, yaşayamaz!.. Hakikatini yaşayamayınca, istediği dışsal şeylere sahip olmayı amaç edinir, onlara sahip olunca (ve de sahiplik duygusuyla dağıtınca) sevinir, mutlu olur, fakat sahip olduğunu sandığı herşeyi sonunda kaybedeceği için de dışsal bağları ve bağlantıları kadar sıkıntı ve azaba düşer!

Bel tü’sirun elhayat eddünya –Ne çare siz dünya hayatını tercih ediyorsunuz. Vel’ahıretü hayrün ve ebkâ –Oysa, ahıret daha hayırlı ve bakidir. (87: 16-17)

Sonuçta, kendini madde beden kabul ederek madde dünyasında ortaya koyduğu davranışları, tutumları, iyilikleri, ahlâkı, velhasıl tüm Dünya’daki yaşantısı, ahıret bilinci olmadığı için, kişiliğinin, karakterinin ve yaşantısının bu dünya değerlerine göre şekillenmesini sağlar, bilincine malolmaz (ahıretine kazanç sağlamaz)! Yaşadıkları dışsal bağ ve bağlantılarını güçlendirir; buna karşılık, “içselliğinde” gizli güçlere yönelemez. (Hatta ve hatta “iman” bilgisi, yani neye nasıl iman etmesi gerektiği konusunun “bilgisi” dahi sonuçları ve getirisi yaşanmadığı sürece bilince malolmaz.)

Ama eğer ahırete iman varsa, yani kendi varlığının bilinç olduğu gerçeğinden hareket etmekteyse, o zaman hakikatinin farkında olarak, düşünce ve uygulamaları ile içselliğinde” gizli güçlere, evrensel kuvvelere yönelir, “bilinci” melekeler kazanır, bilinci yaşadıklarının değerine göre formasyon kazanır, kendinde bulduğu mânâlar ve kuvvelerle zenginleşir.

Diğer bir değişle, o güzellikleri, mutlulukları paylaşmak, iyilik yapmak, hayırsever, yardımsever olmak dediğimiz şeyler, şayet ahırete “iman” varsa, “bilincin haline” ve “melekelerine” dönüşür; o hal ile hallenmiş olur bilinç, o mânâlarla ahlâklanmış olur; hulku, halk oluş, varoluş, işleyiş biçimi öyle olur… Diğer bir değişle, özündeki Allah’a ait özelliklere yönelir ve o özelliklerin varlığından ortaya konuşunu müşahede eder… Yok eğer ahırete “iman” yoksa, bu kez, o bildikleri ve uyguladıkları, dünyadaki kişiliğini, dünyadaki karakterini, tutum ve davranışlarıyla dünyadaki yaşamını şekillendiren bir unsur olarak kalmış olur ve zaten bunların karşılığını da dünyadaki bağları düzeyinde ziyadesiyle alır!

Çünkü, varlığının “madde bedenden ibaret” olduğunu zannıyla hareket ettiği sürece kendi hakikatini inkâr etmekte, dolayısıyla yaşadıklarının, bilincine nüfuzuna, bilincine dönük kazanımlarına kendisi “mâni olmaktadır”. “İçselliğinde” gizli, sistemin ana kuvvelerine şahit olamamakta, bu gerçeği görmeye kör kalmaktadır. Burada, “şirkin bağışlanmaması” diye işaret edilen gerçeğin, şirk koşanın, “ötesinde bir tanrıdan karşılık gelmesini beklemesi sebebiyle, kendi varlığındaki ALLAH’a ait kuvveleri değerlendirmeye mâni oluşu” şeklindeki işleyiş mekanizmasını hatırlayalım! Zira Kur’ân-ı Kerim’in kesin hükmü “imanı olmayanın (şirk koşanın) asla cennete giremeyeceği”dir; yani varlığında, Allah’a ait özellikleri yaşadığının farkına varamayacağı ve buna şehadetin getirisine kendisinin mâni olacağıdır.

“İnnAllahe la yağfiru en yüşreke bi-hi ve yağfiru ma dune zâlike limen yeşa ve men yüşrik billahi fekadiftera ismen azîyma.”

Muhakkak ki Allah (b gerçeğince) kendisine şirk koşulmasını (şakiliği) bağışlamaz, ondan başkasını dilediği kimseler için bağışlar. Kim Allah’a (b gerçeğince) şirk koşarsa (yanısıra bir varlık kabul ederse, ortak tutarsa), gerçekten büyük bir iftira etmiş olur. (Nisa: 48)

Elbette insan için değerli olan, yaptıklarıyla “ahıretini kazanması” ve “ebedi yaşamını imar edebilmesi”; dünya yaşantısını şekillendirmekle kayıtlı kalmamasıdır. Zira, dünyada şöyle veya böyle ahlâklı olmak, iyi olmak, hayırsever olmak, vs. cennete erdirmez!

Bu hususu açıkladıktan sonra, şimdi gelelim konunun asıl can alıcı yanına; ahırete imanın işareti, getirisi ve sonucunun ne olduğuna…

Kendisini madde beden değil, bilinç olduğuna iman eden kişi, ebedi yaşamını nasıl düzenlemek istiyorsa ona göre ahlâk edinmeyi amaç edinir, dedik. Hakikaten bu evrensel sistemde işleyen ilahi kanunları çözer, bu işleyişin ebedi yaşamındaki önemini fark ederse, bu aynı zamanda onda kendi varlığının hakikatine ulaşması açılımını yapar. O vakit der ki, beden olarak kendimi aynada görüyorum ve tanıyorum, fakat “bilinç” olarak ben neyim? Nasıl bir varlığım? Özelliklerim nelerdir, bunlar nerede biter? Benimle bu algıladıklarım arasında nasıl bir ilinti var? Bildiklerimin ötesinde ne tür özellikleri, güçleri, hangi kemalâtı ortaya koyabilirim? Bu arada, kendi varlığının hakikatini anlamaya, farketmeye, –bir tanrının hakikatini değil– “ALLAH” ismiyle işaret edilenin kendi varlığının hakikati olduğunu anlamaya, gereğini yaşamaya yöneldiği zaman da “Rasûlullah” kavramının –”peygamber”in değil– bilincine varır ve Allah Rasûlü’ne imanlı bakış ondan açığa çıkmaya başlar. Daha açıkçası, “Hakikat-i Muhammedî” olarak işaret edilenin, evrensel bilinci meydana çıkaranın ve tüm evrensel mânâların orijininin “Esmâ mertebesi” denen hakikat olduğuna ve bu “Esmâ mertebesinin” insanın hakikati olduğuna iman eder. Kendi “hakikatinin”, tüm varlık suretlerinde açığa çıkan (irsal olan) Esmâ mertebesi’nden başka bir şey olmadığını, dolayısıyla, o özelliklerin kendi varlığını oluşturduğunu ve de o özelliklerin melekî yapı olarak varlığında açığa çıktığını ve sonsuz biçimde çıkabileceğini farkeder.

Eğer varoluş amacı, özündeki (içselliğinde) gizli sonsuzluğu yaşamak ve o kuvveleri açığa çıkartarak cennet denen gerçekliğe ulaşmaksa, işte o aşamada, yaratılış amacına hizmet vermekte olan “Rasûlullah”a yönelir –ölmüş peygambere değil– ve O’nun şefaatine nail olur.

Bu farkedişleri düzeyinde de “bilincine” hak ettiği formasyonu kazandırma sürecine girmiş olur. İşte o zaman bilinç, kendisindeki potansiyelin açığa çıkışını kemâliyle gözlemleyebileceği, ayna nöronları sayesinde kendisine “özenebileceği” bir model arar! Kendinde var olup da yaşayamadığını görmesi suretiyle kendisine aşkı yaşatabilecek, gönlünde yer edecek, haliyle hallenebileceği bir mahâl arar. Eğer varoluş amacı, özünde (içselliğinde) gizli sonsuzluğu yaşamak ve o kuvveleri açığa çıkartarak cennet denen gerçekliğe ulaşmaksa, işte o aşamada, yaratılış amacına hizmet vermekte olan “Rasûlullah”a yönelir –ölmüş peygambere değil– ve böylece O’nun uzanan eline, şefaatine nail olur. Çünkü insanlara, vahye dayalı bir şekilde hakikatlerini açıklayan ve hakikatlerinin “ALLAH” adıyla işaret edilenin Esmâ mertebesi olduğuna “iman” etmelerini teklif eden “Allah Rasûlü”, bunun gereğini yaşamak üzere varolanların talebine ayna olur.

Kendisini et-kemik bir bedenden ibaret zanneden ise, varlığın her zerresi olarak kendi mânâlarıyla açığa çıkmakta olanın ete-kemiğe bürünüp Muhammedî sûretle seslenişine ve “b sırrıyla iman edin Allah’a ve Rasûlüne” hitabına anlam veremez! Değerlendirmeleri, beş duyu algısından öteye geçemediği için irsal oluşu “elçilik, peygamberlik” sanır, “kişi peygamber” ile bloke olup, yöneldiğinin kendi hakikati olduğundan perdelenir. Âlemlerdeki rahmet açığa çıkışına şahit olup da kendisine uzanan yardım eline nâil olamaz. Sonuçta, Allah Rasûlü’nün dillendirip açıkladığı “ALLAH” ismiyle işaret edileni anlamak yerine, ya bu ismi hayalinde tasavvur ettiği tanrısına verir, ya da ateist olur!

Kendi özündeki sınırsız, sonsuz mânâ okyanusunun farkına varan birim, Rasûlullah (aleyhisselâm)’a ve dolayısıyla varlığının hakikatinin “Esmâ mertebesi” olduğuna “iman” ederse, dışsallıkla kayıt altına girmez; dış dünyaya sahiplik ve bağımlılık ile kendini sınırlamaz; böylece kaybetme korkusu da olmaz!

“Onlar için ne korku söz konusudur, ne de hüzün!”

Ela inne evliyaullahi la havfün aleyhim ve la hüm yahzenun. (10:62)

“Allah ahlâkıyla ahlâklanma” sırrını kavrayabilme sürecine girişin koşulu “ahırete imandır” ki onsuz asla “tahalluku biahlâkillah” gerçekleşmez.

“Taklidi iman” ile “Nübüvvet”e tâbi olarak “gizli şirk” denen anlayış içinde gereken çalışmaları yapmış ve bu halde boyut değiştirmiş olanlar buradaki konumuz değil elbette.

Sonuç…

İman sahibinin yaptıklarıyla yakîni artarken, iman sahibi olmayan ötesindeki bir tanrının vereceği karşılığı bekleyerek yaptıklarıyla perdeliliğini artırır.

Bütün bu gerçekler dolayısıyla, Rasûlullah (aleyhisselâm)’a imanı olmayanın, “Rasûlullah” kavramıyla nasıl bir gerçekliğe işaret edildiğinin farkına varmayanın ve yaşantısında Rasûlullah (aleyhisselâm)’a özenmeyenin, yönelmeyenin (salâvat), “yaşam” dediği, sadece dünyada ortaya koyduğu, kişisel zevkleri ve mutlulukları olmanın ötesine geçemez! Ahırete imanı olmayan kimse, bir konunun ebedi yaşamındaki yerini ve önemini bilemez! Daha da önemlisi, yaptıklarına ötesindeki bir tanrının vereceği karşılığı bekler, oysa bilincine kazandırdığıyla ona ne getirdiğini, ne götürdüğünü farkedemez!

İman sahibinin yaptıklarıyla yakîni artarken; iman sahibi olmayan, dışarıdaki bir tanrının vereceği karşılığı bekleyerek yaptıklarıyla perdeliliğini artırır. İyi ahlâklı, hayatından memnun, yardımsever, hayırsever olabilir ama “iman”ın hakikatinden ve dahi getirisinin ne olduğundan habersiz geçip gider dünyadan…

Günümüzde yaşam sistemini açıklamaya çalışan çok sayıda öğreti var! Bu öğretilerin bedene (dış dünyaya) veya bilince (içselliğe) dönük kullanım farkını belirleyen şey, b sırrıyla kendi hakikati olan “Allah’a ve ahırete” imandır. Bilgiyi madde bedene ve dünyaya yönelik kullananlar Rasûlullah (aleyhisselâm)’a yönelmekten uzak kalıp, hakikatlerinden perdelilikten kurtulamıyorlar.

Deccaliyet, böylece Mehdi (aleyhisselâm)’dan yayılan feyizden istifade edip birtakım sırlara değinse dahi, temelinde “ahırete iman” unsurunu barındırmadığı için dış dünyaya dönük kalır. Deccal’in bir gözü kördür. İşte bu sebeple, dünyada Deccal’in cennetine aldananın ortamı nihayetinde cehenneme döner.

Ve melhayatüd dünya illâ leibun ve lehv ve leddarul ahıretü hayrun lilleziyne yettekun, efela ta’kılun: Dünya hayatı bir oyun ve eğlenceden başka bir şey değildir. Bilfiil korunanlar için ahıret yurdu elbette daha hayırlıdır. Hâlâ akletmeyecek misiniz? (6:32)

Ahmed Bâki

www.yorumsuzblog.net.tc

http://ahmedbaki.com/turkce/blog/

Reklamlar

11 Responses to “Ahırete İman: Niçin ve Nasıl?”


  1. 1 Angorya 15 Kasım 2007, 3:58

    Ahirete iman sonsuzluğu bilmek yani sonsuzluğa açılan pencere… Sonsuzluğu bilmek TEK olduğunun bilincine varmak… Sonsuzluğu, sınırsızlığı bilmeden sadece bu dünya boyutunda İYİ olmak İYİLİĞİ sınırlayan bir şey sanırım. Çünkü, sonsuzluğun ve TEKliğin bilincine ermemiş kişinin İYİLİK eylemleri sınırlıdır… Zamanla sınırlıdır ve kötülükle arasında kıldan ince bir çizgi vardır. İyi eyleminin ödülünü bu boyutta bekler, göremeyince ya kötü eyleme ya da inkara ve umutsuzluğa sapar. Her durumda mutlak ve sonsuz İYİLİK’ten uzaklaşır. Ötedeki ya da sonradan gelen Cennet beklentisi ya da Cehennem korkusu ile İYİ olmak da aynı şey bence. Cennet ve Cehennem’in an’da saklı olduğunu, an’ın sonsuz olduğunu idrak etmemiz gerek. Başka bir deyişle yatay boyuttan dikey boyuta geçmek… Bu bize TEK’in MUTLAK İYİLİK’inin kapılarını açacaktır diye düşünüyorum… Aslında kapı açmak diye bir şey de yok sanırım, bu durumu fark edince perdeler birer birer kalkacak ve zaten orada olduğumuzu idrak edeceğiz. Yani hatırlayacağız…

    Sevgili Ahmed Baki, Ahmed Hulusi ve bu siteye yorumları ile katkıda bulunan gönüller Allah razı olsun sizden… Oluyor zaten… Sayenizde perdeler hızla kalkıyor ve hatırlıyoruz. İyi ki varsınız.

  2. 2 Angorya 15 Kasım 2007, 4:12

    Başlayacak diye bekliyor insanlar ve her şeyi ya erteliyor ya da ”nasılsa başlamayacak” diyerek her şeye boşveriyor… Oysa ki zaten ve ezelden beri başladığını yatay zaman diye birşey olmadığını (bunun sanal bir yansıma olduğunu) idrak etseler hakikatin manasını da kavramaya başlayacaklar gibi… Beklenti ve zan perdesini aradan çıkarmayı içselleştirdiğimiz zaman Hakikat noktasını hatırlayacağız sanırım…

  3. 3 filiz54 15 Kasım 2007, 5:57

    Hitler’in uyguladığı zorla yaşamı yaşayan, gitme özgürlüğü olmayan, yanlışı değiştirme olanağı olmayan, hatta yanlışı yapmaya zorlayan, anlayışla kendini geliştirmeye çalışırken tüm anlayışsızlıkla yaşamak zorunda olan için acaba yine diyebilir miydik; dışsallık ile kendini kör ediyor, diye? Yoksa ettiğini buluyordur deyip, seyr etmeye mi odaklı olmalıyız?.. İnsan başkasının yanlışı ile kendi doğrusunu bulmamalı gönlüm öyle istiyor.. Birisi kendini yetiştirmediği gibi senden de çok şeyler götürecek, zorluk yaşayan kişi yarım kalan manevi gücü ile iyi bir hayata özlem duyacak ki kalanlarını kurtarabilsin, simdi diyebilir miyim ona bedenselliğini düşünüyorsun veya köre ne diye sert çıkabilir miyim, yaşanılan yaşantıyı bilmeden..

    Kendi özgürlüğümü yaşayabilseydim, sizi duyabilirdim sanki… Zor hayat yaşayan, bilincinde aşsa da olayları, yaşadığı ortam elvermiyorsa birgün bilinçliliği hayal gibi oluyor.. Şimdi diyebilir miyiz o kişiye özüne indiremediğin için yaşayamıyorsun? İnsan hiç düşünemeyeceği zor durumlarda kalınca bilinçliliğini kullanamıyor.. Umarım özgür olur herkes yaşamında, hiçbir şeye zorlanmadan bir hayat yaşasınlar ki, sizleri duymaları kolaylaşsın, yaşantılarına özgürce geçirebilsinler ilimlerini.. Düşünceleri ve yaşamları bir gözüksün ve örnek olabilsinler halleri ile… Ben bu hayali düşledikçe bedensel görülmekten kurtulamadım, dilerim en son ben olurum bu olumsuz hali yaşayan.. Düşüncelerini gerçekleştirmek isteyen İslam üzere bir şehirde, kendilerini anlayabilecek aynı yol yoldaşları ile hemhal olabilsinler. Zira anlamayanla yaşamak, sizi de gün ola anlayışsız kılıyor çaresiz… Bilincimde “her an yeni şanda” diyorum farklı düşüncelere dalabiliyorum ama yaşanılan hayatta değişim hiç olmuyorsa, ahireti sonraya, öteye bıraktın diyebilir miyiz? Nebilere düşman görülmeden, ilimde birliktelik yaşama niyetiyle, sevgiler.

    Not: Nasıl göründüğümü görüyorum, kendini düşünen, şikayet eden halinden, dostlarını kendi acıları yüzünden satan… Böyle görülmemek bana da süpriz olurdu kesin… Şu an kedim kucağımda ve hırıltıları var, demek ki birini mutlu edebiliyorum belki de bu yetmeli.. Köpeğim kucağıma atlamaya bayılıyor, belki de evde kedi köpeği anlaştırabilmek yetiştirici olarak bana yetmeli.. Bu tür şeylerle mutlu olanları iyi ahlaklı olarak zaman kaybetmeleri gibi değil, çaresizlikten, kötüye meyil etmemek adına, sağlam kalan kişiliklerini korumak adına yapmak zorunda olduklarını, dostların bilmesini isterim, bu yüzden sizlerle paylaşmak istedim.. Siz bizleri yine de oyalanmamamız için, iyi ahlakla kendimizi kandırmamamız için uyarmaya devam edin lütfen. Birilerinin doğru dürüst bir hayat yaşadığını hissetmek bile güzel geliyor, bazen kıskanılacak kadar güzel, yine de taşıyabilen yaşasın, yüzüne gözüne bulaştıran değil.. İnanın insan kendini anlayabilecek olana kendi yüzünü gösterebiliyor (yanlış anlaşılma riskini göze alarak), anlamayana hep maske hep numara yeter ki sorun çıkmasın diye olmadığı gibi olmak zorunda kalıyor.. Şimdi bu yazıyı yazmamdaki amaç ne? Allah indinde Allah için istenmeyen, sırf kötüye meyl etmemek veya başka bir insani sebebden dolayı yapılan her eylem, sonrasında Allah içine dönmeye destek olur mu olmaz mı? Yoksa, hep, başta tek yönelişin ben olmadım şimdi niye beni istiyorsun gibi mi görülür hep?

  4. 4 ışık 15 Kasım 2007, 10:11

    Ahiret, düşüncelerin sorgulama yeri. Dünya ise düşüncelerin fiiliyata döküldüğü yer. Bir işi düşüncende sorgulamadan, akıl süzgecinden geçirmeden fiile geçirdiğinde, sonuçlarına da katlanmak zorunda kalırsın. Duygularınla karar verdiğinde sonuç azapsa, yaşadığın yer cehennemin olur. An üzre yaşıyor ve yaptıklarımızın karşılığını da bir sonraki anda ister istemez alıyoruz. Her an uyanık olup, olacaklar üzerinde ilminin bilgisiyle hareket ettiğimizde ise, yaşadığımız yer cennetimiz olacaktır.

    Ahiretin imarı da dünyada yapılmakta. Evrensel gücün farkına varıp ondan gelen hitabı işiterek, davranışlara yön vermek. Esmalarının anlamını keşf edip sistemi ona göre değerlendirmek. Fiiler alemi olan dünya hayatını ALLAH RASULÜNÜN fark ettirdiği şekilde okumak. Okumanın getirisi olan fiilleri yerine getirerek ahiretini cennete çevirmek. Yaptıklarımızın karşılığını anında aldığımız bir sistem içinde yaşıyoruz. Dileyelim sistemi OKUyanlardan ve ahiretimizde gönül dostlarıyla bir arada olalım.

  5. 5 faik 15 Kasım 2007, 11:30

    La ilahe illalah diyen (şirk koşmayan) herkes cennete girecek. Ne büyük müjde.. Ama gerçek manada, şirksiz olarak, hakiki imanla bu sözü söyleyen, bu imanın gereğini yaşayan kaç kişi… Kabirde lafızda kısa, anlamda geniş üç hayat sorusu: Rabbin kim? Nebin kim? Kitabın ne? İşimiz çok mu kolay, yoksa çok mu ZOR?… “Sizler benim bildiklerimi bilseydiniz az güler, çok ağlardınız,..” diyen resul…

  6. 6 onder y. 16 Kasım 2007, 10:00

    Bu yazıları okuduktan sonra aklınızda yeni sorular oluşmuyorsa bence taklit içerisindeyiz.

    1- Öldükten sonra yeni bir boyutta, o boyutun kurallarına göre yeni bir bedene sahip olmayacak mıyız?

    2- Bizlerin dünyada sahip olduğu düşünme, akıl yürütme, zeka, ve duygu sistemleri devre dışı mı kalacak. Öldükten sonra artık iman sahibi olaMAmız bu anlama mı gelmiyor. O halde aklı olmayan düşünemeyen varlıklar cennette ya da cehennemde olmuş ne farkeder, robotlardan farkımız ne olacak.

    3- Dünyada iman sahibi, hatta hakikisini yaşayanlar kücücük bir miktar, peki Allah’ın sonsuz rahmeti olmayacak mı? Bu kadar bilinç, ruh, her neyse bizleri yaradan varlığın rahmetinden uzak mı kalacak.

    Düşünen beyinlere selam ve sevgiler.

  7. 7 bir'ol 16 Kasım 2007, 12:37

    Ölüm, nekadar da sığ bir kelime!. Oysa Kur’an ölümden değil, ‘mevt’ kelimesinden bahseder. Ölüm Türkce bir kelime olduğu için gerçeği perdeler. Oysa ‘mevt’ kelimesi aynı anlamı vermez..
    Mevt: ‘El Baas’ isminin, insanda yaşanmasının anlamını içerir..
    Ölüm: Çürüyüp gitmek, yok olup yitmek vs. vs. gibi. Yani ‘Baas’ isminin anlamını içinde barındırmaz! Ölüm kelimesi..

  8. 8 Şehir 16 Kasım 2007, 2:05

    Hayatımın başlangıcını anne rahminde spermin yumurtayı döllemesi anından itibaren alırsam; aslında döllenen o yumurtada bana özel bir şey de yoktu. Annemin ve babamın kromozomlarıydı onlar, ben değildim..
    Ana rahmine düştüm: Doğdum
    9 ay 10 gün yaşadım.
    Ve bu süre sonunda öldüm. Ortamımı terkettim.

    Ana rahminde döllenmiş yumurtayken, kromozomlarım kendim tarafımdan(döllenmiş yumurta tarafından) okundu. Okunabildiği için de hem o an içinde bulunduğum ortama ayak uydurdum hem de sonraki ortam için yumurtamı kromozomlarımdan gelen bilgi doğrultusunda geliştirdim.

    Bir döllenmiş yumurta kendini bir bilgi yumağı olarak görürse dolayısıyla o bilgilerin zamanla açığa çıkacağına inanmış(iman etmiş) olur. 9 ay 10 gün sonra hayatına başka bir ortamda başka donanımlarla devam edeceği bilgisi zaten kendinde mevcuttur. Bu mevcudu anlamış biri ancak bunu okuyarak iman edebilir.

  9. 9 mediha 17 Kasım 2007, 11:30

    Dün okuduğum bir kitapta şöyle yazıyordu…
    Yaşamı seviyorum fakat yaşama inanmıyorum…
    Bu cümle beni şöyle düşündürdü. Bilincimizde her ne kadar aldığımız ilim dolayısıyla her şeyi idrak ettiğimizi zannediyorsak da işin içine duygular girdiği zaman olayları başka şekilde yorumluyor ona göre hareket tarzı belirliyoruz. Bu da bizim belki de yanmamıza neden oluyor. Duygulardan arınmış bir bilince ihtiyacımız olduğuna inanıyorum. Olaylara tam teslimiyetle bakmanın, bizi yanmalarımızdan arındıracağını hissediyorum.
    Ahmed BAKİ üstadım bizleri ilminizden mahrum etmeyiniz.. İhtiyacımız var.. Daha hazır değiliz…
    Gönül dostları sağlıcakla kalın…

  10. 10 fatma 18 Kasım 2007, 8:31

    Ben bu yazınızı okudum ve şimdiye kadar bildiğim şeylerin yanlış olduğunu farkettim.

    Şöyle ki ahirete iman ve bu hayatta yaşarken Allah’ın gönderdiği son peygamber (s.a.v.) Hz. Muhammed efendimize iman ve hayatta onu örnek alarak yaşamak. Fakat yazınızda ben mi yanlış anladım peygamber efendimize basmakalıp iman etmek yerine herşeyin özünde esma nın olduğunu ve bunu zaten yaşamımızda baz alarak yaşarsak bütün bu hayatımızda bizden istenen ve ahiret hayatını da elde etmiş olabileceğimizi söylüyorsunuz hocam. Ben bu siteye ilk defa girdim ve yazınızı ilk defa okuyorum. Okuduktan sonra da yukarıda bahsettiğim konularda tereddüt yaşadım. Oysa peygamber efendimiz Yüce Allah’tan sonra yeryüzünde her şeyiyle örnek alacağımız zat olduğu için onun varlığı herşeyden yüce değil mi?..

    Beni bağışlayın, bilgim yeteri kadar olmadığı için soruyorum. Teşekkürler.

  11. 11 tk 24 Kasım 2007, 8:56

    ‘onder y’ ye,

    1- Bedenimizi bilincimiz meydana getiriyor nerede olursak olsun.

    2- Robotlardan farkımız herşeyin farkında yaşayacağız fakat seçme karar verme irademiz olmadan kazandıklarımızın getirisini yaşayacağız

    3- Allah’ın sonsuz rahmeti her zaman geliyor ama insansılar ona mani oluyor, rahmeti kabul etmiyor, geri çeviriyor.


Comments are currently closed.



Yorumsuz Blog (Arşiv II) burada…

Yorumsuz Blog (Arşiv III) burada.

SON YORUMLAR

Sevgiye dair hakkında sed191
İslami Foton Kuşağı hakkında sed191
Mevlana’nın dilinden Hz.… hakkında Hasan boyraz
» The Secret’in sırrı aç… hakkında elif
Özümle Konuşmalar hakkında doğan
İslami Foton Kuşağı hakkında necmi
» Önemli Bir Uyarı !.. hakkında Tevhidi
» Simurg’u Ararken hakkında ahmet
İslami Foton Kuşağı hakkında Filminsonkaresi
İslami Foton Kuşağı hakkında marduk_fotonkuşağı
Devrin Alimleri, Eski Zaman Ka… hakkında mehmet akıf
Beyin Fırtınası (27) hakkında barış
İslami Foton Kuşağı hakkında Ayşe
» Simurg’u Ararken hakkında Çağrı Dörter
» Harika Sözler (1) hakkında deniz

ABONE OL!

E-postanızı girin; Yazıları önce siz okuyun!

ARŞİV

Yorumsuz Blog’un izlendiği ülkeler:

Araçlar


%d blogcu bunu beğendi: