Derviş; Harmanda, dövene gözleri bağlı, buğdayı çöpünden ayırmaya yardım eden at gibidir.
Döndüğü şeyden aziz nimet çıkacaktır.
Fakat at bu işin kıymetini, ne için döndüğünü bilmez.
Bizce bilir amma…
Anlamayan için bilmez diyorum.
Hayvan dilinden ancak biz anlarız da ondan.
O aziz nimet ki;
Sekiz ay toprak altında sabırla bekler.
Sonra toprak üzerine yeşil çıkar.
Sararır, başlarını yere eğer.
Biçerler onu.
1- Harman : Samandan ayrılmak
2- Değirmen : Beyaz olmak için
3- Hamur : Yumuşamak için
4- Ateş : Aziz nimet olmak için.
İşte derviş bu devirleri bilmeden geçirendir.
(…)
Biri hakiki dervişe sormuş :
“Sana bir şey vermek istiyorum, ama ALLAH vermiyor!”
“O vermezse ben veririm. Sen bana biraz ekmek ver!” demiş derviş.
Bu lâfımızı hâlletmeye savaş!
Hülâsa, dervişlik incinmemektir.
Hem de hiç bir şeyden…
Dr. Münir Derman (k. s.)
28.12.1985
………….
Derviş :
-Gayet mütevazi ve kanaatkâr olan. Kimsesiz, fakir.
-Mâneviyâtla gönlü zengin olan fakir.
-Mürid veya şeyh.
(Alıntı kaynağı: www.muhammedinur.com)
0 Yanıt, “» Derviş !”